Tag: اعمال نیمه رجب

اعمال ام داود

اعمال امّ ‌ داود (دعاى استفتاح) علّامه مجلسى رحمه الله فرمود: عمده اعمال نیمه رجب، دعاى امّ‌ داود است که ابن بابویه و شیخ طوسى و سید بن طاوس رحمه الله به سندهاى معتبر آن را روایت کرده‌اند. امام صادق علیه السلام بعد از تعلیم آن به امّ‌ داود، فرماید: «آنچه را گفتم، حفظ کن و مواظب باش [به غیر اهلش تعلیم نده] که مبادا در امر باطلى به کار برده شود، چون در این دعا، اسم اعظم خدا است که اگر خدا به آن اسم خوانده شود، دعایش به اجابت رسد و اگر از او به وسیله این اسم چیزى درخواست شود، عطا شود [هر چند رسیدن به آن سخت باشد] و اگر جنّ‌ و انس دشمنان تو باشند، خداوند شرّ آنها را از تو دور کند و آنها در برابر [تو] تسلیم شوند». (اقبال بالاعمال الحسنه، ج ۳، ص ۲۴۹)

امّ‌ داود کیست‌؟

امّ‌ داود، فاطمه (حبیبه)، دختر عبدالله بن ابراهیم بن الحسین، دایه و مادر رضاعى امام صادق علیه السلام است که آن حضرت را با شیر داود شیر داده بود و به «ام خالد بربریه» شهرت داشت و جدّه صالحه سید بن طاووس است. داود، فرزند حسن و نوه امام حسن مجتبى علیه السلام و برادر رضاعى امام صادق علیه السلام است.(مکاتیب الائمه، ج ۴، ص ۲۶۹)

تعلیم دعا به امّ‌ داود توسط امام صادق علیه السلام

منصور دوانیقى جمعى از آل ابیطالب از جمله داود و عبدالله بن الحسن را زندانى کرد. منصور دو فرزند عبدالله (محمّد و ابراهیم) که در مدینه خروج کرده بودند به شهادت رسانید و داود را زندانى کرد. امّ‌ داود گوید: من از داود خبرى نداشتم و او در عراق زندانى بود. پیوسته به درگاه الهى تضرّع کردم و از برادران ایمانى خواستم که براى برآورده شدن حاجتم، دعا کنند ولى با وجود اصرار در دعا، از اجابت آن خبرى نبود. گاه خبر به من رسید که داود را کشته‌اند و گاه گفتند که او را با پسر عموهایش، در زیر عمارت، زنده گذاشته‌اند. روز به روز، مصیبت من زیادتر و اندوهم بیشتر شد تا جائى که از غم او گداختم و پیر شدم و از ملاقاتش ناامید گردیدم.

روزى براى عیادت امام صادق علیه السلام که مریض بود، به محضرشان شرفیاب شدم. از احوالش پرسیدم و براى او دعا کردم. آن حضرت به من فرمود: «اى امّ‌ داود! داود چه کند؟» چون نام داود را شنیدم، گریستم و عرض کردم: اى آقاى من! مدّت مدیدى است که از او خبرى ندارم و او در عراق زندانى است و من از ملاقات او قطع امید کرده‌ام و از شما التماس دعا دارم. او برادر رضاعى شماست. حضرت فرمودند: «چرا از دعاى استفتاح غافلى‌؟ دعاى استفتاح دعایى است که با آن درهاى آسمان باز شود و دعاى خواننده آن در همان ساعت به اجابت رسد و براى کسى که آن را بخواند، پاداشى جز بهشت نیست».

امّ‌ داود عرض کرد: اى فرزند راستگویان، چگونه باید این دعا را خواند؟ … امّ‌ داود گوید: بعد از آنکه این دعا را همانطور که امام فرموده بود، خواندم، شب در عالم رویا پیامبر صلى الله علیه و آله و ملائکه وانبیا علیهم السلام را دیدم، در حالى که آن حضرت فرماید: اى امّ‌ داود! بر تو و دوستانت بشارت باد، حاجتت برآورده شود و خداوند فرزندت را حفظ کند و او را به تو باز خواهد گرداند.

امّ‌ داود میگوید: از خواب بیدار شدم. مقدار زمانى که یک مَرکب سریع السیر فاصله بین عراق تا مدینه را طى کند، طول کشید که ناگهان دیدم داود وارد شد. ازحالش پرسیدم. او جواب داد: من در زندان بسیار تنگى محبوس بودم و غل و زنجیر بر بدنم سنگینى کرد. این حال تا نیمه رجب ادامه داشت. شب خوابیدم و گویا زمین برایم تنگ شده بود، اما شما را دیدم که بر سجاده نماز نشسته اى و مردانى که سرهایشان در آسمان و پاهایشان در زمین است، اطراف تو به تسبیح خداوند مشغول هستند. یکى از آنان خوشرو و خوشبو و داراى لباس پاک و نظیفى بود که من گمان کردم، جدّم رسول الله صلى الله علیه و آله است. ایشان به من اشاره کرد و فرمود: «اى فرزند زن صالح! بشارت باد بر تو، خداوند دعاى مادرت را در حق تو مستجاب کرد». من از خواب بیدار شدم و دیدم که فرستاده منصور در زندان ایستاده است. او مرا از زندان آزاد کرد و نزد منصور برد. منصور دستور داد غل و زنجیر را از بدنم جدا کنند و به من نیکى کرد. همچنین دستور داد تا ده هزار درهم به من بدهند. سپس مرا بر مرکب راهوارى سوار کردند و من به سرعت خود را به مدینه رسانیدم.

امّ‌ داود گفت: من داود را خدمت امام صادق علیه السلام بردم. حضرت فرمود: «سبب خلاص تو آن بود که منصور، امیرالمؤمنین علیه السلام را در خواب دید که به او فرمود: فرزند مرا رها کن و اگر نکنى، تو را در این آتش مى‌اندازم؛ چون نظر کرد، دریاى آتشى در زیر پاى خود دید. پس از آنکه از خواب بیدار شد، از کرده خود پشیمان گردید و تو را رها کرد».(بحارالانوار (ط بیروت)، ج ۹۴، ص ۴۴ / اقبال بالاعمال الحسنه، ج ۳، ص ۲۴۱)

منابع اعمال ام داود در کتب ادعیه

حدیثی که در آن اعمال ام داوود بیان شده است، در منابع مختلف روایی شیعه آمده است. قدیمی‌ترین کتابی که از اعمال ام داوود سخن گفته است، کتاب فضائل الأشهر الثلاثه شیخ صدوق، ابن‌بابویه، محمد بن علی است. شیخ طوسی، محمد بن حسن، در کتاب مصباح المتهجد و سید ابن‌طاووس، علی بن موسی در کتاب اقبال الأعمال اعمال ام‌داوود را ذکر کرده‌اند. کفعمی، ابراهیم بن علی در کتاب البلد الأمین و علامه مجلسی، محمدباقر بن محمدتقی در کتاب بحارالانوار و شیخ عباس قمی، در کتاب مفاتیح الجنان نیز اعمال ام‌داوود را به‌ نقل از کتاب‌های پیشین آورده اند.

خاطره اى از آیت الله نجم الدین طبسى

سفرى در بیروت بودیم و اعمال اعتکاف را در حوزه علمیه بیروت انجام دادیم، سه روز روزه گرفتیم و در نهایت اعمال امّ ‌ داود را انجام دادیم، درخواستى داشتیم، عده اى از سربازان حزب الله، شیعیان حضرت امیرالمومنین علیه السلام در زندانهاى صهیونیست‌هاى اسرائیلى بودند، همه با هم براى آزادى ایشان بعد از اعمال، دعا کردیم که هرچه زودتر آزاد شوند که به حمدالله به حول و قوه الهى آزاد شدند و دعایمان مستجاب شد. که اینها همه از برکات این اعمال ام داود است.

منبع کتاب اعتکاف، ص۴۱۸ نویسنده: جلالی‌طلب، محمدعلی ، ناشر: قم، بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود(عج) ۱۳۹۲ش

نیمه رجب مفاتیح الجنان

روز پانزدهم ماه رجب، روز مبارکى است، و در آن چند عمل مستحب است:

اوّل:غسل کردن، به هنگام زوال آفتاب قبل از اذان ظهر

دوّم : زیارت حضرت سیّد الشهداء علیه السّلام، زیرا از ابن ابى نصر نقل شده که گفت:از حضرت رضا علیه السّلام پرسیدم، امام حسین علیه السّلام، را در کدام ماه زیارت کنیم؟ فرمود: در نیمۀ ماه رجب و نیمه ماه شعبان.

سوّم: نماز جناب سلمان رحمه الله که نماز سلمان به این صورت است که ده رکعت نماز گذارد، بعد از هر دو رکعت سلام دهد و در هر رکعت یک مرتبه سورۀ «حمد»، سه مرتبه «توحید» و سه مرتبه «قل یا ایّها الکافرون» را خوانده و پس از هر سلام دستها را بلند کند و بگوید: لا إله إلاّ اللّه وحده لا شریک له، له الملک و له الحمد یحیی و یمیت و هو حیّ‌ لا یموت بیده الخیر و هو على کلّ‌ شیء قدیر إلها واحدا أحدا فردا صمدا لم یتّخذ صاحبه و لا ولدا

چهارم: چهار رکعت نماز بخواند و پس از سلام دست به دعا بردارد و بگوید: اللّهمّ‌ یا مذلّ‌ کلّ‌ جبّار و یا معزّ المؤمنین أنت کهفی حین تعیینی المذاهب و أنت بارىء خلقی رحمه بی و قد کنت عن خلقی غنیّا و لو لا رحمتک لکنت من الهالکین و أنت مؤیّدی بالنّصر على أعدائی لو لا نصرک إیّای لکنت من المفضوحین یا مرسل الرّحمه من معادنها و منشىء البرکه من مواضعها یا من خصّ‌ نفسه بالشّموخ و الرّفعه فأولیاؤه بعزّه یتعزّزون و یا من وضعت له الملوک نیر المذلّه على أعناقهم فهم من سطواته خائفون أسألک بکینونیّتک الّتی اشتققتها من کبریائک و أسألک بکبریائک الّتی اشتققتها من عزّتک و أسألک بعزّتک الّتی استویت بها على عرشک فخلقت بها جمیع خلقک فهم لک مذعنون أن تصلّی على محمّد و أهل بیته.

اى خوارکنندۀ هر ستمگر سرکش،از عزّت‌بخش مؤمنان،تویى پناهگاه من آن هنگام که دیدگاه‌ها و روشها مرا عاجز سازند و تویى پدیدآورندۀ جسم و جانم از روى مهر و رحمت،درحالى‌که از آفریدن من بى‌نیاز بودى،و اگر رحمت تو نبود هرآینه از هلاک‌شدگان بودم،و تویى تأیید کنندۀ من در پیروزى بر دشمنانم،و اگر یارى تو نبود،هرآینه از رسواشدگان بودم،اى فرستندۀ رحمت از سرچشمه‌هایش،و پدید آورندۀ برکت از جاهایش،اى آنکه هستى‌اش را به نهایت بزرگى و بلندى خاص ساخته،س دوستانش به عزت او عزیز مى‌شوند،اى آنکه پادشاهان در برابرش یوغ خوارى بر گردن نهاده‌اند در نتیجه از حملات انتقام‌جویانه‌اش در هراسند،از تو مى‌خواهم به حق وجودت که آن را از کبریایت برون ساختى،و از تو مى‌خواهم به حق کبریایت که آن را از عزّتت برگرفتى و از تو مى‌خواهم به حق عزّتت که با آن بر حکومت هستى چیره گشتى و با آن همه آفریدگانت را آفریدى،در نتیجه همه آنان بر هستى‌ات اعتراف دارند،که بر محمّد و اهل بیتش درود فرستى. روایت شده است که : هر صاحب اندوهى این دعا را بخواند حق تعالى او را از اندوه و غم رهایى بخشد.

پنجم : عمل امّ داود که مهم‌ترین اعمال این روز است، و براى برآمدن حاجات و برطرف شدن سختیها، و دفع ستم ستمکاران بسیار مؤثّر است. و کیفیت آن بنابر آنچه در کتاب«مصباح»شیخ آمده چنین است: چون بخواهد این عمل را بجا آورد،روزهاى سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم را روزه بدارد،سپس در روز پانزدهم هنگام ظهر غسل کند و چون وقت ظهر داخل گردد،نماز ظهر و عصر را با رکوع،و سجود نیکو بجا آورد،در جایى خلوت که چیزى او را مشغول نکند،و کسى با او سخن نگوید.چون از نماز فراغت یابد،رو به جانب قبله کند،و سورۀ«حمد»را صد مرتبه و سورۀ«توحید»را نیز صد مرتبه و«آیه الکرسى» را ده مرتبه بخواند،و بعد از اینها قرائت کند سوره‌هاى «انعام، بنى اسرائیل(اسراء)، کهف، لقمان، یس، صافات، حم سجده، حم عسق، حم دخان، فتح، واقعه، ملک، ن والقلم، اذا السّماء انشقّت» و پس از آن را تا آخر قرآن، و چون از اینها فارغ شود، درحالى‌که رو به قبله مى‌باشد بگوید:

صَدَقَ اللَّهُ الْعَظیمُ الَّذی‏ لا اِلهَ اِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ ذُو الْجَلالِ وَالْإِکْرامِ

درست فرمود خدای بزرگی که معبودی جز او نیست زنده و پاینده و صاحب‏ جلالت و بزرگواری است

الرَّحْمنُ الرَّحیمُ الْحَلیمُ الْکَریمُ الَّذی‏ لَیْسَ کَمِثْلِهِ‏ شَیْ‏ءٌ

بخشاینده و مهربان بردبار و کریم است آنکه مانندش‏ چیزی نیست

وَهُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ الْبَصیرُ الْخَبیرُ، شَهِدَ اللَّهُ اَنَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ هُوَ

و او شنوا و دانا و بینا و آگاه است، گواه است خدا که معبودی جز او نیست‏

وَالْمَلائِکَهُ وَاُولوُا الْعِلْمِ قآئِماً بِالْقِسْطِ لا اِلهَ اِلاَّ هُوَ الْعَزیزُ الْحَکیمُ

و فرشتگان و دانشوران گواهی داده‏اند که خدایی جز او نیست که عدالت بدو پایدار است و او عزیز و حکیم است‏

وَبَلَّغَتْ رُسُلُهُ الْکِرامُ وَاَنَا عَلی‏ ذلِکَ مِنَ الشَّاهِدینَ

و پیامبران بزرگوارش نیز آنرا به مردم رساندند و من بر این مطلب گواهی دهم

اَللّهُمَّ لَکَ‏الْحَمْدُ وَلَکَ الْمَجْدُ وَلَکَ الْعِزُّ وَلَکَ الْفَخْرُ

خدایا از آن تو است‏ ستایش و از آن تو است مجد و برای تو است عزت و خاص تو است افتخار

وَلَکَ الْقَهْرُ وَلَکَ النِّعْمَهُ

و شایسته تو است قهر و سطوت و مخصوص تو است نعمت‏

وَلَکَ الْعَظَمَهُ وَلَکَ الرَّحْمَهُ وَلَکَ الْمَهابَهُ وَلَکَ السُّلْطانُ

و از آن تواست عظمت و مخصوص تو است رحمت و برای تو است شکوه و خاص تو است سلطنت

وَلَکَ الْبَهآءُ وَلَکَ الْإِمْتِنانُ وَلَکَ التَّسْبیحُ وَلَکَ التَّقْدیسُ

و از آن تو است درخشندگی ‏و مخصوص تو است نعمت بخشی و برای تو است پاکی

وَلَکَ التَّهْلیلُ وَلَکَ‏ التَّکْبیرُ وَلَکَ ما یُری‏ وَلَکَ ما لا یُری

و از آن تو است پاکیزگی و برای تو است یکتایی و مخصوص تو است‏ بزرگی و ملک تو است آنچه دیده شود و آنچه دیده نشود

‏ وَلَکَ ما فَوْقَ السَّمواتِ الْعُلی‏ وَ لَکَ ما تَحْتَ الثَّری

و از تو است آنچه بالای آسمانهای بلند است‏ و از تو است آنچه زیر زمین است

‏ وَلَکَ الْأَرَضُونَ السُّفْلی‏ وَلَکَ الْأخِرَهُ وَالْأُولی

و از تو است زمین‌های زیرین و از آن تو است دنیا و آخرت‏

‏ وَلَکَ ما تَرْضی‏ بِهِ مِنَ الثَّنآءِ وَالْحَمْدِ وَالشُّکرِ وَ النَّعْمآءِ

و مخصوص تو است آن و حمد و ثنا و شکری که تو بپسندی و آنچه نعمت است نیز از تو است‏

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ جَبْرَئیلَ اَمینِکَ عَلی‏ وَحْیِکَ وَالْقَوِیِّ عَلی‏ اَمْرِکَ

دایا درود فرست بر جبرئیل امین بر وحی تو و نیرومند در کار تو ‏

وَالْمُطاعِ فی‏ سَمواتِکَ وَمَحالِّ کَراماتِکَ الْمُتَحَمِّلِ لِکَلِماتِکَ

و آنکس که در آسمانها و جایگاههای کرامت هایت فرمانش برند آن کس که سخنان تو را برساند

النَّاصِرِ لِاَنْبِیآئِکَ، الْمُدَمِّرِ لِأَعْدآئِکَ

یاور پیامبرانت و سرنگون کننده دشمنانت

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ میکائیلَ مَلَکِ‏ رَحْمَتِکَ وَالْمَخْلُوقِ لِرَأْفَتِکَ وَالْمُسْتَغْفِرِ الْمُعینِ لِأَهْلِ طاعَتِکَ

خدایا درود فرست بر میکائیل فرشته ‏رحمتت و آفریده شده برای بردن مهرت و آمرزش‏ خواه و کمک‏ کار فرمانبرانت‏

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ اِسْرافیلَ حامِلِ عَرْشِکَ وَصاحِبِ الصُّورِ الْمُنْتَظِرِ

خدایا درود فرست بر اسرافیل حمل کننده عرشت و صاحب صُور آنکه چشم به ‏راه‏

لِأَمْرِکَ الْوَجِلِ الْمُشْفِقِ مِنْ خیفَتِکَ

دستور تو است و نگران و بیمناک است از ترس تو

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ حَمَلَهِ الْعَرْشِ‏ الطَّاهِرینَ وَعَلیَ السَّفَرَهِ الْکِرامِ الْبَرَرَهِ الطَّیِّبینَ ‏

خدایا درود فرست بر حاملین پاکیزه عرش‏ و بر سفیران گرامی و آن نیکان پاک

وَعَلی‏ مَلائِکَتِکَ الْکِرامِ الْکاتِبینَ وَ عَلی‏ مَلائِکَهِ الْجِنانِ وَخَزَنَهِ النّیرانِ

و بر فرشتگان‏ بزرگوار نویسنده و بر فرشتگان بهشت و نگهبانان دوزخ

وَمَلَکِ‏ الْمَوْتِ وَالْأَعْوانِ یا ذَاالْجَلالِ وَالْإِکْرامِ

و فرشته‏ مرگ و کمک‏ کارانش ای صاحب جلالت و بزرگواری

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ اَبینا آدَمَ‏ بَدیعِ فِطْرَتِکَ الَّذی‏کَرَّمْتَهُ بِسُجُودِ مَلائِکَتِکَ وَاَبَحْتَهُ جَنَّتَکَ

خدایا درود فرست بر پدر ما آدم‏ پدیده خلقت که گرامیش داشتی به سجده کردن فرشتگانت و مباح کردی بر او بهشتت را

اَللّهُمَ‏ صَلِّ عَلی‏ اُمِّنا حَوَّآءَ الْمُطَهَّرَهِ مِنَ الرِّجْسِ الْمُصَفَّاتِ مِنَ الدَّنَسِ

خدایا درود فرست بر مادر ما حواء که از پلیدی پاک و از چرکی و آلودگی مصفا گشت و از میان آدمیان‏

الْمُفَضَّلَهِ مِنَ الْأِنْسِ، الْمُتَرَدِّدَهِ بَیْنَ مَحالِّ الْقُدُْسِ

برتری داشت و در میان جایگاههای قدسیان رفت و آمد کرده

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ هابیلَ وَشَیْثٍ وَاِدْریسَ وَنُوحٍ وَهُودٍ وَصالِحٍ وَ اِبْراهیمَ وَاِسْماعیلَ

خدایا درود فرست بر هابیل و شیث و ادریس و نوح و هود و صالح و ابراهیم و اسماعیل‏

وَاِسْحقَ وَیَعْقُوبَ وَیُوسُفَ وَالْأَسْباطِ وَلُوطٍ وَشُعَیْبٍ وَاَیُّوبَ‏

و اسحاق و یعقوب و یوسف و اسباط (یعقوب) و لوط و شعیب و ایوب‏

وَمُوسی‏ وَهارُونَ وَیُوشَعَ وَمیشا وَالْخِضْرِ وَذِی الْقَرْنَیْنِ وَیُونُسَ

و موسی و هارون و یوشع و میشا و خضر و ذی القرنین و یونس‏

وَاِلْیاسَ وَالْیَسَعَ وَذِی الْکِفْلِ وَطالُوتَ وَداوُدَ وَسُلَیْمانَ وَزَکَرِیَّا

و الیاس و الیسع و ذا الکفل و طالوت و داود و سلیمان و زکریا

وَشَعْیا وَیَحْیی‏ وَتُورَخَ وَمَتّی‏ وَاِرْمِیا وَحَیْقُوقَ وَدانِیالَ وَعُزَیْرٍ

و شعیا و یحیی و تورخ و متی و ارمیا و حیقوق و دانیال و عزیر

وَعیسی‏ وَشَمْعُونَ وَجِرْجیسَ وَالْحَوارِیّینَ وَالْأَتْباعِ وَخالِدٍ وَحَنْظَلَهَ وَلُقْمانَ

و عیسی و شمعون و جرجیس و حواریین عیسی و پیروانشان و خالد و حنظله و لقمان

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَارْحَمْ‏ مُحَمَّداً وَآلَ مُحَمَّدٍ

خدایا درود فرست بر محمّد و آل محمّد و رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد

وَبارِکْ عَلی‏ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ کَما صَلَّیْتَ‏

و برکت فرست بر محمّد و آل محمّد چنانچه درود فرستادی‏

وَرَحِمْتَ وَبارَکْتَ عَلی‏ اِبْرهیمَ وَآلِ اِبْرهیمَ، اِنَّکَ حَمیدٌ مَجیدٌ

و رحمت و برکت فرستادی بر ابراهیم و آل ابراهیم که به راستی تویی ستوده و بزرگوار

اَللّهُمَ‏ صَلِّ عَلَی الْأَوْصِیآءِ وَالسُّعَدآءِ وَالشُّهَدآءِ وَاَئِمَّهِ الْهُدی

خدایا درود فرست بر اوصیاء و اهل سعادت و شهیدان و امامان راهنما

‏اَللّهُمَّ صَلِ‏ عَلَی الْأَبْدالِ وَالْأَوْتادِ وَالسُّیَّاحِ وَالْعُبَّادِ وَالْمُخْلِصینَ وَالزُّهَّادِ

خدایا درود فرست‏بر ابدال (دست‌ه‏ای از صلحاء) و اوتاد و سیاحان و پرستش‏ کنندگان و مخلصان و پارسایان‏

وَاَهْلِ الجِدِّ وَالْإِجْتِهادِ وَاخْصُصْ مُحَمَّداً وَاَهْلَ بَیْتِهِ بِاَفْضَلِ‏َلَواتِکَ

و اهل جدیت و کوشش و مخصوص گردان محمّد و خاندانش را به بهترین‏ درودهایت

وَاَجْزَلِ کَراماتِکَ وَبَلِّغْ رُوحَهُ وَ جَسَدَهُ مِنّی‏ تَحِیَّهً وَسَلاماً

و فراوانترین کرامت هایت و به روح و جسدش از جانب من تحیّت و سلامی برسان‏

وَزِدْهُ فَضْلاً وَشَرَفاً وَکَرَماً حَتّی‏ تُبَلِّغَهُ اَعْلی‏ دَرَجاتِ اَهْلِ‏

و فضل و شرافت و بزرگواریش را فزون کن به حدی که او را به اعلی درجه اهل‏

الشَّرَفِ مِنَ النَّبِیّینَ وَالْمُرْسَلینَ وَالْأَفاضِلِ الْمُقَرَّبینَ

شرافت از پیمبران و رسولان و فاضلان مقربت برسانی

اَللّهُمَّ وَصَلِ ‏عَلی‏ مَنْ سَمَّیْتُ وَمَنْ لَمْ اُسَمِّ مِنْ مَلائِکَتِکَ وَاَنْبِیآئِکَ وَرُسُلِکَ‏

خدایا درود فرست ‏بر هرکس که من نام بردم و هر که از فرشتگان و پیامبران و رسولان‏

وَاَهْلِ طاعَتِکَ وَاَوْصِلْ صَلَواتی‏ اِلَیْهِمْ وَاِلی‏ اَرْواحِهِمْ وَاجْعَلْهُمْ‏

و فرمانبردارانت را که من نام نبردم و درودهای مرا بر ایشان و بر ارواحشان برسان و آنان ‏را

اِخْوانی‏ فیکَ وَاَعْوانی‏ عَلی‏ دُعآئِکَ

برادران من در دین و کمک‏ کارانم در دعای به درگاهت قرار ده

اَللّهُمَّ اِنّی‏ اَسْتَشْفِعُ بِکَ اِلَیْکَ

خدایا من شفیع گردانم تو را پیش خودت‏

وَبِکَرَمِکَ اِلی‏ کَرَمِکَ وَبِجُودِکَ اِلی‏ جُودِکَ وَبِرَحْمَتِکَ اِلی‏ رَحْمَتِکَ

و کرمت را پیش کرمت و جودت را پیش جودت و رحمتت را پیش رحمتت‏

وَبِاَهْلِ طاعَتِکَ اِلَیْکَ وَاَسئَلُکَ الّلهُمَّ بِکُلِّ ما سَئَلَکَ بِهِ اَحَدٌ مِنْهُمْ، مِنْ‏

و اهل طاعتت را پیش درگاهت و از تو خواهم خدایا به هرچه یکی از آنها بوسیله آن تو را

مَسْئَلَهٍ شَریفَهٍ غَیْرِ مَرْدُودَهٍ وَبِما دَعَوْکَ بِهِ مِنْ دَعْوَهٍ مُجابَهٍ غَیْرِ مُخَیَّبَهٍ

خواسته از سؤالهای شریفی که برنگشته و به آنچه تو را خوانده ‏اند از دعای پذیرفته شده ‏ای که به نومیدی نکشیده‏

یااَللَّهُ یارَحْمنُ یا رَحیمُ یا حَلیمُ یا کَریمُ یا عَظیمُ یا جَلیلُ یامُنیلُ

ای خدا ای بخشاینده ای مهربان ای بردبار ای کریم ای بزرگ ای با جلالت ای بخشنده

یا جَمیلُ یا کَفیلُ یا وَکیلُ یا مُقیلُ یا مُجیرُ یا خَبیرُ یا مُنیرُ یا مُبیرُ

ای ‏زیبا ای سرپرست ای وکیل ای نادیده ‏گیر ای پناه‏ده ای آگاه ای روشنی ‏ده ای نابود کن ‏

یا مَنیعُ یا مُدیلُ یا مُحیلُ یا کَبیرُ یا قَدیرُ یا بَصیرُ یا شَکُورُ یا بَرُّه

ای والامقام ای چرخاننده ای جابجا کننده ای بزرگ ای توانا ای بینا ای شکرپذیر ای نیکوکار

یا طُهْرُ، یا طاهِرُ یا قاهِرُ، یا ظاهِرُ یا باطِنُ، یا ساتِرُ یا مُحیطُ، یا مُقْتَدِرُ

ای پاک ای پاکیزه ای قاهر ای پیدا ای پنهان ای پرده پوش ای احاطه‏ دار ای با اقتدار

یا حَفیظُ یا مُتَجَبِّرُ یا قَریبُ یا وَدُودُ یا حَمیدُ یا مَجیدُ یا مُبْدِئُ

ای نگهبان ای دارای بزرگی ای نزدیک ای محبوب همه ای ستوده ای بزرگوار ای پدیدآرنده

یا مُعیدُ یا شَهیدُ یا مُحْسِنُ یا مُجْمِلُ یا مُنْعِمُ یا مُفْضِلُ یا قابِضُ

ای بازگرداننده ای گواه ای احسان‏بخش ای نیکوبخش ای نعمت‏بخش ای زیاده‏ بخش ای گیرنده‏

یا باسِطُ یا هادی‏ یا مُرْسِلُ یا مُرْشِدُ یا مُسَدِّدُ یا مُعْطی‏ یا مانِعُ

ای گشایش ‏ده ای راهنما ای فرستنده ای رهنمون ای محکم ‏کننده ای دهنده ای منع‏کننده ‏

یا دافِعُ یا رافِعُ یا باقی‏ یا واقی‏ یا خَلاَّقُ یا وَهَّابُ یا تَوَّابُ یا فَتَّاحُ‏

ای جلوگیرنده ای بلند کننده ای باقی ای نگهدار ای آفریننده ای بخشش